در کنار رودخانه

 

یکی از چیزهایی که باعث افول خلاقیت ادبی می شود وبلاگ نویسی است. در مورد خیلی ها باعث می شود که سرسری بنویسند. این افراد احساس می کنند که وبلاگشان خواننده هایی دارد و باید حتی اگر حرفی هم برای گفتن نباشد به طور منظم در آن بنویسند. تایپ کردن هم که معمولا کار لذت بخشی نیست. به همین دلیل وبلاگ نویسی تبدیل می شود به یک تکلیف بی حاصل روزانه که فقط انرژی و قریحه آدم را از بین می برد و نارضایتی به وجود می آورد. شک ندارم که وبلاگ نویسی با طرفداران بسیارش در میان تحصیل کردگان استعداد های زیادی را به هدر می دهد. چطور می شود این آسیب را ارزیابی کرد؟ برای بعضی دیگر وبلاگ نوشتن وسیله ای می شود برای تمرین نوشتن، وسیله ای برای کشف و ابزاری که ایده هایشان را روشن تر و پخته تر می کند.

فکر می کنم مهم است که آدم برای خودش مشخص کند که از گروه اول است یا دوم.

   + ; ٧:٤٥ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٥ آذر ۱۳۸٥
    پيام هاي ديگران ()