در کنار رودخانه

در کشف ننوشتن

پویا در باغش، شاید در کوتاه ترین یادداشت زندگی وبلاگی اش، نوشته است: «چرا نمی نویسم؟»

ننوشتن در این روزها مثل یک بیماری همه گیر در وبلاگستان فارسی (یا شاید در وبلاگ هایی که من خواننده شان هستم) شایع شده است. تا جایی که به خاطر دارم پاییز همیشه فصل رونق وبلاگ نویسی بوده است. این پاییز چرا خاموش است؟

دیگران را نمی دانم. خودم شاید به این دلیل ننوشته ام که سرعت سیر وقایع ایران در این چند ماهه چنان سریع بوده است که تحلیل من (تصویر من) از آن جا مانده است. شاید پیش از آن که به صرافت نوشتن یادداشتی بیفتم، دیده ام که همان ایده با مختصر تفاوتی در جایی دیگر از وب آمده است. اینترنت فارسی زبانان هم دیگرگون شده است. به جای آدرس های مشخصی که هر روز به آن سر می زدم، منابع فراوان و اغلب ناپایداری پیدا شده اند که مثل درخششی گذرا در گرداب حوادث و سانسور، لحظه ای پیدا و سپس گم می شوند.

با این همه مگر می شود این روزها را دید و ساکت بود؛ روزهای قبل و بعد از انتخابات، تا امروز، 13 آبان؟ حتا اگر تحلیلی و نظری هم نباشد (که بالاخره هست) آدم از احساس عشق و نفرت برانگیخته می شود؛ نویسنده می شود. مثل بسیاری که نویسنده شدند. که تحلیلگر شدند، که فعال سیاسی و رهبر سیاسی (ولو در جمع چندنفره دوستانشان) شدند. زمانی که اسم های معنی مثل آزادی و دیکتاتوری در قالب های دست و حنجره و باتوم و گلوله به اسم های ذات تبدیل شده اند، هر چیز دیگر را هم می توان مجسم کرد. از هیچ هم که ننویسیم، می توانیم از این تجسم ها بنویسیم، از جسم هایی بی شماری که پایمال بزگداشت جسم یگانه و مبارک پنداشته ای شدند که بودش در نابودی دیگران است.

شاید دلیل واقعی ننوشتن، فضای سهمگین سانسور و سرکوب باشد. دلیلی که همیشه به خود سانسوری انجامیده است. زمانی سعی می کردیم در محدوده فضایی که در اختیار داریم تنفس کنیم. اما الان که فضا  نامعلوم است، که نفس محکوم است، در میانه دو نهایت قرار داریم. میانه ای که در آن فضا نیست. نوشته یا باید نباشد یا باید به نهایتش برود. نهایتی که در کنار رودخانه نیست.

اگر در کنار رودخانه از این همه تلاطمات ننوشتم و نمی نویسم بر من خرده نگیرید. نمی خواهم وبلاگم بار همه تعهدات و خواسته های اخلاقی و اجتماعی من را به دوش بکشد. این جا برای حاشیه ها بود و برای حاشیه ها باقی می ماند.

   + ; ٧:۳٩ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۳۸۸
    پيام هاي ديگران ()