آب ها

از آب­هایِ نیلگونِ خلیجِ همیشه­فارس
به خلیج­هایِ گاهی­فارس رفتم
              به خلیج­هایِ الکن
              به ساحل­هایِ صبور
 
آن جا که آب زبان نداشت
و در جغرافیایِ مرطوبش
                                   نام نداشت؛
                      و شن­هایِ بی­ردپا
                                    بی­پرچم ...
 
در زیر پرده­پرده­یِ باران استوا
                   دوش گرفتم
         آب را
                  بر دوش گرفتم.
 
درشیمیِ شفافِ خویش آب
           رنگِ خون نداشت.
           طعمی هم ازخشونتِ خشم و جنون نداشت.
 
برصفحه­هایِ آبیِ سیاره­یِ شگفت
بر رقعه­هایِ دریا
برسفره­هایِ اقیانوس
نوشته شده
             قانونِ نامقدسِ محتومِ شیمیا
 
با این­همه
( به خاطرم باز می­رسد)
جایی نشسته است کسی تنها
در ساحلی غریب
با اشک­هایِ روشنِ بی­نام
با نیل­هایِ آبگونِ خلیجی ...
                                همیشه فارس
/ 0 نظر / 17 بازدید